Ludzie żyjący w starożytności, myli się chętnie i często. Czystość i to nie tylko ducha, ale i ciała była nakazem religijnym. Egipcjanie obmywali ciała w rytuałach na cześć bogini Izydy. Jednak dopiero Grecy zaczęli kąpać się dla oczyszczenia ciała i przyjemności. Bogaci budowali łaźnie we własnych domach, biedniejsi korzystali z publicznych. Rzymianie sprawili, że łaźnie stały się centrum życia towarzyskiego. Po drugiej wojnie punickiej w samym Rzymie było ok. 170 łaźni; często utrzymywanych przez państwo lub bogatych wielmożów, takich jak Agryppa, który w 33 roku p.n.e. przez rok utrzymywał wszystkie 170 obiektów  w  późniejszych czasach w stolicy znajdowało się ok. 900 łaźni. Łaźnie znaczyły też szlak rzymskich podbojów, pojawiając się w Galii, Germanii i Brytanii. Być może to właśnie skojarzenie łaźni z najeźdźcami sprawiło, reszta Europy niechętnie patrzała na "rzymskie fanaberie".

   Św. Benedykt (480-547) głosił np., że dla zdrowych, a zwłaszcza młodych, kąpiele należy dopuszczać z rzadka, a z pamiętnika pewnego pielgrzyma z jego czasów wynika, że nie myli swej twarzy przez 18 lat, by nie naruszyć świętej wody, którą był ochrzczony. Modę na mycie wprowadził król Karol Wielki, który po wizycie w Aix en Pprovence tak zagustowal  w ciepłej wodzie, że kazał wybudować łaźnie na swoim dworze. Jednak przeciętny mieszkaniec Francji kąpał się za jego panowania przeważnie w rzece lub jeziorze. Z wolna zamiłowanie do mycia zaczęło się jednak rozprzestrzeniać, a publiczne łaźnie, w których za niewielką opłatą mogli się kąpać wszyscy, wróciły do łask. Miały się całkiem nieźle aż do XIV wieku. Z czasem jednak wraz z kurczeniem się lasów niezbędnych do ogrzewania wody i pomieszczeń oraz z pogarszaniem się poziomu higieny w miastach pierwotna funkcja tych obiektów zaczęła zanikać. Publiczne łaźnie coraz częściej zamiast z miejscem "oczyszczania ciała" kojarzono z rozpustą, a za panowania króla Ryszarda Lwie Serce nazwa niewielkich pokoi-przebieralni (bordellos) stała się synonimem domu publicznego.

    Bogaci do czyszczenia zarówno ciała, jak i włosów używali zamiast wody otrąb lub maki. Odejście od częstych kąpieli niektórzy tłumaczą rozpowszechnieniem się w XIV-XV wieku bielizny, którą łatwiej było prać niż wierzchnie ubrania. Zamiast myć ciało, co - jak wierzono - szkodziło cerze, przyprawiało o ból zęba i jest przyczyną kataru, nakładano po prostu czystą koszulę, która wchłaniała pot i złuszczony  naskórek. Biedna ludność nie myła się właściwie wcale. Mycie na sucho utrzymywało się, był to doskonały okres czasu dla wszelkich pasożytów np. z wszami radzono sobie za pomocą specjalnych pułapek zawierających krew zmieszana z miodem. Kąpiele zaczęły wracać do łask dopiero od XVIII wieku. Wtedy wyjątkowi entuzjaści zażywali ich mniej więcej trzy razy do roku.

Łaźnie dziś

    Dzisiejsze łaźnie wyposażone są w komfortowe, jednoosobowe sidziska, nadając jej elegancki charakter i harmonizują z łagodnie zaokrąglonym sufitem. Wyposażone są w drzwi (wykonane najczęściej ze szkła hartowanego), z futryną i klamkami z anodowanego aluminium. Wszystkie elementy ścianek w łaźniach mogą być zastąpione ściankami przeszklonymi.

Dodatkowo kabiny mogą być wyposażone w ściankę z natryskiem, różnego rodzaju drzwi i oświetlenie. Istnieje również możliwość wyboru koloru kabiny. Ceny łaźni wahają się w zależności od wyposażenia od 20 do 100 tysięcy złotych.

Wszelkie prawa zastrzeżone | Wczasy nad morzem | l1, l2, l3 Hotele Jarosław | usługi wystawiennicze | Logo, logotypy | Tanie latanie. | Praca Gliwice