Narażeni na straszne skutki dżumy, ludzie w XVI w. przekonani byli, że ciało wyposażone jest w przepuszczalne powłoki. Według ich teorii, woda wszędzie się wciskała, powodując zagrożenia. Kąpiele wystawiały ciało na różne niebezpieczeństwa (syfilis, ciąża z kąpieli). [ Łaźnie miejskie ] prawie całkowicie zniknęły we Francji w ciągu pierwszej połowy XVI w. Na przykład z czterech funkcjonujących w Dijon, nie pozostała ani jedna, a z trzynastu w Strasbourgu pozostały zaledwie cztery. Zmieniały się także ich funkcje. Kąpiel była zajęciem elitarnym i rzadko stosowanym, a same łaźnie stały się raczej gospodami, miejscem sekretnych schadzek. Stąd np. w Amsterdamie w 1735 r. była tylko jedna łaźnia publiczna, a w dużo mniejszej Warszawie, w pierwszej połowie XVII w. dwie, nie licząc istniejących w domach zajezdnych (gospodach).

    Pod koniec XVIII wieku sytuacja się zmienia. W Wersalu dobudowuje się pomieszczenia mające służyć jako łazienki. Umieszcza się je w pobliżu większych apartamentów. Jednak zwyczaj kąpieli utrwala się w wyższych warstwach społeczeństwa bardzo powoli. W encyklopedii z 1751 roku podaje się definicję wanny: "Obiekty o ustalonych kształtach: 4.5 stopy długości na 2.5 szerokości oraz 26 cali wysokości. Mogą być wykonany z miedzi bądź z drewna opasanego obręczami." Wraz z wanną odkryto na nowo uroki kąpieli.

    Woda gorąca, bardziej przenikająca do ciała, wpływa na rozluźnienie wszystkich jej części. Może ukoić nerwy i złe samopoczucie podczas upałów. Woda zimna wywołuje częste skurcze i jest w stanie wzmocnić mięśnie i dodać wigoru. Oprócz tego woda jest elementem, który faluje i uderza, porusza się i naciska. Zanurzenie odbywa się przede wszystkim po to, aby wytworzyć pewien stan. Kąpanie się jest związane z tworzeniem pewnej atmosfery, poddaniem się przemożnym wpływom, odczuwaniem afektów.

    Pierwszy zakład kąpielowy nad Sekwaną powstał w 1761 roku. Organizacja miejsca była zupełnie nowa. Przeprowadzono ją tak, aby ułatwić przepływ wody. Sam projekt miał charakter leczniczy i higieniczny. Również w zakresie intymności nastąpiła zmiana. W wielkich rezydencjach obok sypialni pojawiają się nowe pomieszczenia. Obejmują one funkcje toalety, garderoby, wygódki i ustępu. Każdy wyznacza sobie czas tam spędzony. Czynności higieniczne mniej bezpośrednio obliczone są na pokaz. Powiększa się przestrzeń dla anonimowych czynności. Kształtują się początki mycia intymnego. Sprzyja temu wydzielona, odosobniona przestrzeń. Na zmianę podejścia do czystości wskazują konkretne przedmioty. Bidet jest typowym przykładem takiej odnowy. Pojawiają się też misy i konwie z fajansu. Zdobią one prywatne łazienki. Modna staje się kąpiel, która reguluje ruchy cieczy i elementów stałych. W 1763 roku Pomme zanurza w wodzie swoich pacjentów cierpiących na wapory. Chce on za pomocą zimna walczyć z ich słabością, przywrócić sprężystość ich ciałom. Po raz pierwszy kąpiel pełni rolę higieniczną. Jednak czystość często nie jest tu najbardziej istotna. Liczy się nabieranie sił i wzmacnianie organizmu. Uważano, że ciało podlega takim samym regułom jak hartowana stal. Zimna kąpiel jest jednak czymś zupełnie innym od kąpieli w rezydencjach arystokratycznych. Ta druga, ciepła, powoduje rozleniwienie. Staje się dla oświeconej burżuazji oznaką zdegenerowania. Ciepła kąpiel była odrzucana jako praktyka klasy upadającej. Zimna miała powodować wzrost oporu poprzez zwężenie żył, wyzwalać więcej działania. Na jej skutek miał wzrastać przepływ cieczy humoralnych. Zimno stało się więc czynnikiem stymulującym. Bycie czystym zaczyna polegać na pozbyciu się tego co usztywnia i ogranicza, na rzecz tego, co uwalnia. Naturalność skóry staje się ważniejsza od substancji, które ją barwią. Ta zmiana była odpowiedzią na dotychczasowy, przesadnie staranny, wystylizowany ubiór i makijaż. Perfumy, które niegdyś myły i bezpośrednio zwalczały przykre zapachy straciły swą użyteczność. Jest jednak kilka wyjątków od takiego zaniechania. Potwierdzają one odwołania do natury. Marzy się o zapachach wystarczająco prostych, aby mogły naśladować "woń ziemi wilgotnej po deszczu". Świeżość i schludność kojarzone są z elementem organicznym. Przeciwstawia się ona dawnym kryteriom pozoru. Czystość, która w XVII wieku była wyrazem estetyki, staje się funkcjonalna.

    Począwszy od 1890 roku projektowane są meble funkcjonalne np. wanna składana, wanna - łóżko, wanna - stół. Powstają podstawki pozwalające łatwo sięgnąć po takie przedmioty jak mydło, gąbka, czy ręcznik. Przedmioty są łączone, zestawiane, dopasowywane. Pierwsza wanna akrylowa została wykonana w 1947 r. w Australii i w dobrej kondycji służyła do połowy lat osiemdziesiątych.

    Kilka lat temu, istniały obawy, że stające się coraz to modniejsze natryski, wyprą całkowicie wanny. Nic z tego. Ludzie szybko zauważyli, że oszczędność miejsca i zużycia wody, to nie jedyne argumenty kabin prysznicowych. W żadnym bowiem natrysku, nie nie można się położyć i zanurzyć w wodzie, np. z olejkami zapachowymi. Obecnie, najczęściej spotykanymi wannami są te, wykonane ze stali lub akrylu. Rzadziej spotykane są wanny żeliwne. Każdy z w/w trzech materiałów ma swoje zalety i wady. I tak: akryl jest materiałem łatwym do formowania dowolnych kształtów. Dzięki temu w wyrobach wykonanych z akrylu możliwe są siedziska, zaokrąglenia, uchwyty czy odpowiednio profilowane dno. Akryl tłumi dźwięki i ma dobrą izolacyjność cieplną, dzięki czemu woda długo utrzymuje żądaną temperaturę. Jest natomiast stosunkowo drogi w porównaniu do wanien stalowych, czy żeliwnych, które w budownictwie stosowane są znacznie dłużej. Posiadają one trwałą konstrukcję, która nie ulega zniekształceniu, są odporne na uderzenia i mogą służyć przez długie lata. Ich zaletą jest duża bezwładność cieplna (woda stygnie w nich powoli). Podstawową wadą wanien z żeliwa jest ich ciężar. Mają również nieciekawe wzornictwo, są też - w porównaniu z wannami z innych materiałów - dość drogie.

    W tej chwili najczęściej kupowane są wanny z emaliowanej blachy stalowej (o grubości ok. 3,5 mm). Produkowane są w wielu wzorach i kolorach, choć najpopularniejsze są białe, w kształcie prostokąta. Są tańsze od żeliwnych, za to cięższe i krótko utrzymują wysoką temperaturę wody. Dostępne są z gotowymi, wywierconymi otworami do montażu baterii sztorcowej lub bez otworów (przeznaczone do baterii naściennej). Dla bezpieczeństwa użytkowników niektóre mają antypoślizgowe dna.

    Wanny akrylowe wytłacza się z płyt grubości 4-5 mm. Akryl może być dwu- lub trzywarstwowy, dodatkowo wzmocniony żywicą poliestrową lub włóknem szklanym, a samo dno - płytą wiórową. Wanny z akrylu wysokiej jakości są wytrzymałe, odporne na zarysowania i ścieranie oraz środki chemiczne, używane w gospodarstwie domowym. Nie odbarwiają się. Powierzchnia wanny jest ciepła w dotyku.  Z akrylu łatwo jest formować różne kształty. Bez problemu można w nich zrobić również otwory, zarówno na baterie, jak na dysze do hydromasażu. Producenci oferują wanny akrylowe z połyskiem lub matowe, te ostatnie są zwykle droższe. Wanny akrylowe są lekkie, a więc łatwe do transportu i montażu. Jeśli akryl jest wzmocniony (np. żywicą poliestrową z włóknem szklanym), wanna będzie miała większą wytrzymałość oraz lepszą izolacyjność termiczną i akustyczną. Wanny akrylowe mają najrozmaitsze kształty i kolory. Barwi się je w masie, nie musimy się więc obawiać - jak w przypadku wanien żeliwnych czy stalowych - że emalia odpryśnie. Są też łatwe do zamontowania (ze względu na niewielki ciężar), a wlana do nich woda długo pozostaje ciepła.

    W przypadku wanien akrylowych, istnieją również takie z masażem wodnym (z kilku regulowanych dysz natryskowych) lub powietrznym (z kilkudziesięciu wlotów powietrza). Można też wybrać model z masażem mieszanym, wodno-powietrznym czy innymi udogodnieniami, np. sensorowymi przyciskami, pozwalającymi zaprogramować czas i temperaturę kąpieli. Pierwsza wanna akrylowa została wykonana w 1947 r. w Australii i w dobrej kondycji służyła do połowy lat osiemdziesiątych.

    Jeśli łazienka jest ogromna, można zainstalować w niej wannę wieloosobową. Mają one specjalny system filtracji i chemicznego uzdatniania wody, skutecznie usuwający bakterie rozwijające się w wodzie. Przyjemności może jeszcze dodać podwodne oświetlenie, kaskady, czy sztuczne prądy.

Wszelkie prawa zastrzeżone | Wczasy nad morzem | l1, l2, l3 Komputery | Praca w Płocku | Katalog stron Falenica | parkiety | Praca Gliwice