Systemy wodociągowe zaczęto stosować już w najdawniejszej starożytności. [ Historia wodociągów ] rozpoczyna się w starożytnym Rzymie.  Z podanych niżej materiałów, w użyciu jest jedynie stal. Pozostałe, jak np. ołów, wykorzystywane są sporadycznie i to do specjalnych celów.

Drewno

Drewniane rury (fot. z prawej) wodociągowe wykonane z pni drzew iglastych, łączonych żelaznymi tulejami tzw. buksami. Pnie miały średnicę około 30 cm, otwory - przez które przepływała woda - około 7 cm. W rurach tych znajdowały się specjalnie wydrążone otwory wentylacyjne i kontrolne. Analizy dendrochronoliczne wykazały, że pochodziły one z 2 połowy XIV w. (najstarsze z 1366 r.). Drewniane wodociągi użytkowano aż do początku XIX wieku. Na początku 2002 roku, robotnicy pracujący na elbląskiej starówce odkopali znajdujący się na głębokości dwóch metrów, fragment systemu wodnego z miękkiego drewna. Odcinki sieci  łączone były między sobą metalowymi elementami ok. 200-300 lat temu.

Inne zdjęcia rur z drewna: [1] [2] [3]

Ołów

Żeliwo

    Żeliwo (fot. z prawej) jest jednym z najstarszych materiałów stosowanych w ostatnim stuleciu do transportu wody. Agresywne wody mające styczność z tym metalem powodują jego szybką korozję, dlatego magistrale, których planowana trwałość wynosiła 30 lat, są często po paru latach do wymiany. W niektórych regionach Polski agresywna woda "zjada" w ciągu jednego roku 2 mm ścian tych rur. Miękkie i kwaśne wody są w rurach żeliwnych łatwo zabarwiane, co odbija się na jakości wody do picia, kąpieli, prania itd. Wżery w rurach żeliwnych będące wynikiem korozji przyczyniają się łatwo do tworzenia się w nich kamienia. Bardzo szybko rury tracą swoją gładkość, a w miejscach korozji coraz łatwiej powstaje kamień, na którym zatrzymują się zanieczyszczenia znajdujące się w wodzie i wskutek tego rury zatykają się.

    Rury cementowo-azbestowe nie wolno stosować do transportu wody pitnej dopiero od niedawna, kiedy stwierdzono rakotwórcze działanie azbestu. Zanim dokonano tego odkrycia, położono w latach sześćdziesiątych w Polsce około 25 tysięcy kilometrów takich rur, których do dzisiaj nie wymieniono. Azbest jest minerałem występującym w postaci włóknistych skupień. Jego obecność w wodzie przyczynia się do powstawania chorób nowotworowych. Azbest przedostaje się do wody w przypadkach korozji cementu tworzącego spoinę rur cementowo-azbestowych oraz podczas awarii tych rur. Ponadto azbest z wody może być wdychany po wyschnięciu wypranej bielizny lub zmywanej powierzchni mebli, podłóg, okien itd. Wdychanie azbestu prowadzi do przewlekłej i nieuleczalnej choroby zwanej pylicą azbestową. Rury miedziane wodociągowe Miedź jest materiałem plastycznym, trwałym, odpornym na wysoką temperaturę i łatwym w montażu, dlatego często wykonuje się z niej instalacje wody zimnej i ciepłej oraz centralnego ogrzewania. Materiał ten ma jednak wadę-jeśli woda przepływająca przez instalację miedzianą jest miękka i zawiera duże ilości agresywnego dwutlenku węgla, to powoduje utlenianie się wewnętrznej warstwy rur. Uwalniają się wtedy jony miedzi i przedostają do wody. Woda płynąca z takich rur powoduje powstawanie zielonkawych zacieków na umywalkach, wannach czy zlewozmywakach. Korozja instalacji miedzianej przede wszystkim jednak powoduje znacznie szybsze zużycie rur. Nie zaleca się więc wykonywania instalacji z miedzi na terenach, gdzie woda ma wyżej opisane właściwości - w Polsce często są to rejony górskie. Korozję może powodować również wbudowanie w instalację z miedzi na przykład baterii czy urządzeń ze stali ocynkowanej lub aluminium. W latach sześćdziesiątych położono w Polsce 25 tys. km rur z azbestocementu. Do dziś nie wymieniono żadnej z nich...

Stal

    Używane w instalacjach od ponad 150 lat rury stalowe są podatne na korozję, którą powodują zawarte w wodzie: tlen, dwutlenek węgla oraz rozpuszczone związki mineralne. Jony wapnia i magnezu bardzo łatwo osadzają się na ściankach rur stalowych, które nie są gładkie, tylko chropowate. Tak tworzy się kamień kotłowy.
Są ciężkie niewygodne do transportu, choć mają wiele wad to i tak jest to jeden z najczęściej używanych materiałów w Polsce, w instalacjach wodociągowych sieciowych jak i instalacyjnych z powodu na odporność materiału na uszkodzenia mechaniczne, możliwość transportu mediów wysokiej temperatury, ceny i szerokiemu asortymentowi kształtek i średnic na naszym rynku. Jednak cynkowe powłoki nie chronią całkowicie przed korozją, gdyż mogą rozpuścić się w ciągu kilku lat, a wówczas pewne ilości cynku oraz żelaza przedostają się do wody. Nadmiar cynku w wodzie wywołuje powstanie przykrego metalicznego smaku, który dyskwalifikuje ją jako wodę pitną.
Wraz z cynkiem rozpuszczają się w wodzie również inne składniki znajdujące się w powłoce cynkowej, w tym ołów i kadm. Na podstawie wieloletnich badań i obserwacji stwierdzono, że główną przyczyną przedwczesnej korozji stalowych rur ocynkowanych jest obecność w rurociągu elementów wykonanych z miedzi lub jej stopów, dlatego też przy montażu sieci wodociągowej nie powinno się łączyć wyrobów wykonanych z tych dwóch metali.  

Wszelkie prawa zastrzeżone | Wczasy nad morzem | l1, l2, l3 Prace dyplomowe | Maszyny budowlane | Kodeks Pracy | Cięcie xhtml | Tanie latanie.